27-04-07

Geluk!?

Geluk

















''Plutot souffrir que mourrir, c'est la devise des hommes.'' -Voltaire.

'''Liever lijden dan sterven, dat is het devies van de mensen.'' Dat citaat kwam ik overlaatst nog tegen in mijn woordenboek. Achteraan staat daar een hele verzameling citaten. Het citaat trok direct mijn aandacht. Het is wel waar. Hoeveel pijn mensen ook te verduren krijgen, ze gaan altijd door met leven. Ook als leven soms heel zwaar wordt.
Allereerst zijn mensen bang van het onbekende, een natuurlijke angst. Mensen kennen alleen het leven, het lijkt iets eeuwig. En dan denken ze dat het ook nooit stopt.
Ik zag dat voor het eerst toen ik 5 a 6 was. Mijn moeders kat was gestorven en ik vond het een beetje raar, maar besefte niet echt wat er aan de gang was. Tot ook mijn opa stierf. Je wordt dan op 7-jarige leeftijd geconfronteerd met het feit dat iemand nooit meer terugkomt. Het was een nieuw gevoel van machteloosheid.
Mensen hebben ook een natuurlijke drang om te leven, net als alle dieren. Hun opdracht is hun eigen leven te beschermen en tegen het einde te vechten. Mensen kunnen hun einde wel beter accepteren, maar hebben aan de andere kant ook een hele wetenschap ontwikkeld rond het voorkomen van dit einde.
Mensen lijden ook omdat ze weten dat het lijden niet eeuwigdurend is. Ofwel genezen ze ofwel niet, maar lijden is nooit eeuwig. Sommigen lijden zelfs bewust, om anderen te helpen.
De oude Grieken (ik studeer Grieks, dus ken hun moraal een beetje) geloofden dat ongeluk en geluk een soort ying en yang vormden. Je kreeg steeds een beetje geluk en dan een beetje ongeluk. Je werd dus nooit super gelukkig, maar kreeg ook nooit veel ongeluk. Lijden is dus verplicht om gelukkig te kunnen zijn.
Zo geloven de Hellenen ook dat als je té gelukkig bent, als er niets fout loopt, dat dat eigenlijk niet goed is. Het verstoord het evenwicht en dan kan er maar één ding gebeuren dat de balans terug brengt: evenveel ongeluk.
Een andere Griekse sleutel tot geluk is het voorkomen van hubris, overmoed. Zoals wij zeggen: ''Hoogmoed komt voor de val'', zo zeggen zij: ''Wie de goden tart, wordt met blindheid geslagen.'' Vele oude mythes gaan over mensen die zeggen beter te zijn dan de goden, mensen die het lot tarten. De verhalen zijn dan ook heel goed te voorspellen, al die mensen krijgen vreselijke straffen toebedeeld door de goden.
Zo ken je misschien de kwelling van Tantalus, die bij de goden op de Olympos mocht komen, maar toen hun geheimen doorvertelde aan gewone mensen, nectar en ambrozijn stal en zijn eigen zoon aan de goden gaf als avondmaal. Zeus sloot hem op in de Tartarus, het ergste deel van de hel. Zijn straf: telkens als Tantalus van de honger naar de vruchten boven hem greep, waaiden ze weg. En als hij probeerde het water dat tot aan zijn kin stond te drinken, verdween het in de grond.
Deze eeuwenoude ''lessen'' kunnen ons zelfs vandaag nog iets vertellen over geluk. Ik gebruik nu de Grieken als voorbeeld, maar had evengoed de Chinezen, Engelsen... kunnen gebruiken.
Wijsheden zijn overal rond ons, de kunst is om ze nu nog te gebruiken.
Het is moeilijk om zoiets ideaal in praktijk toe te passen en ook al let ik niet altijd op mijn tellen, soms denk ik toch: ''Hoe hoger je staat, hoe dieper je kan vallen.'' Maar is dat net niet de kunst van het leven, leren heel hoog te staan en onszelf niet in de afgrond te duwen?
Om af te sluiten nog een laatste Griekse wijsheid uit Antigone, een tragedie van Sophocles: ''Nooit heerst geluk alleen, bevrijdt van alle leed.''
(on)Gelukkig maar! ;)

Kusjes, Virginia.

20:29 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |