19-08-07

How badly do you wanna live?

touw

 

 

 

 

 

 

 

Door de titel zullen veel mensen denken dat dit artikel heel deprimerend is. Het is niet mijn bedoeling om hier ''zwaar'' te gaan doen. Ik wil gewoon een vraag behandelen. Voor alle duidelijkheid: ik heb geen depressieve neigingen. :)
Een voorbeeldje: bij zowel persoon 1 als bij persoon 2 wordt een bijna onbehandelbare kanker geconstateerd. De kans op overleving is klein, maar er is natuurlijk altijd een kans. Persoon 1 zegt: ''Ik ga de laatste maanden van mijn leven niet aan chemo en medicijnen wijden. Ik ga 100% van mijn korte leven genieten. Ik ga er alles uithalen!''
Persoon 2 zegt: ''Ik wil nu nog niet weg. Ik ga elke mogelijke behandeling aan en alles proberen (chemo, speciale diëten,...) om te proberen te overleven. Ook al heb ik maar één kans op duizend, ik ga die kans grijpen.''
Wat zou jij doen als je voor dezelfde keuze als persoon 1 en 2 stond? Ga je voor die ene kans op duizend of misschien zelfs nog minder? Stel dat je dan toch nog sterft? Dan heb je de laatste maanden van je leven ''nutteloos'' (dit is relatief natuurlijk) besteed?
Of ga je alles doen wat je nog wilde doen? Ga je mee met het lot en leg je je er een beetje bij neer? Wil je die laatste maanden ''vol'' leven? Maar stel dat je het dan toch had overleefd als je er had proberen tegen te vechten? Dan heb je je laatste momenten ook ''nutteloos'' (weer relatief) besteed?
Het is fout om te zeggen dat persoon 1 minder graag wil leven dan persoon 2. Beiden willen heel graag leven. De ene gaat voor een spetterende finale zonder pijn en de andere wilt meer tijd om alles te doen, maar moet daar wel pijn voor over hebben. Elke keuze heeft z'n voordeel én nadeel, z'n gelijk én ongelijk.
Wil jij het gevecht met het (onaanvechtbare) lot aangaan of leg je je neer bij het (aanvechtbare) lot?
Er worden veel vragen gesteld in dit stukje en het is wel interessant om ze eens aan jezelf te stellen. Niet dat we allemaal einde-geobsedeerd moeten gaan leven, maar het is wel een goede vraag.
Het is niet goed om elke dag in angst te leven omdat je leven vandaag misschien gedaan is, maar soms denk ik wel eens: ''Ach, het is al zo kort.'' En dan doe ik even een beetje extra vriendelijk of erger ik me niet aan iemand die voorsteekt.
Is dat niet net hetgene dat het leven ''levend'' houdt: dat we het lot niet kennen? Aan de andere kant is het leven voor mensen ook te ''gewoon'' om elke minuut als speciaal te worden aanschouwd. Je bent al een heel eind als je gewoon eens in de trein naar buiten kijkt en oprecht denkt: ''Wauw!''
Zo, hopelijk houdt dit einde het stukje toch luchtig genoeg.
Hier is nog een leuke:

''Ik ben gestopt met roken.
Ik zal één week langer leven.
Die week regent het pijpestelen.''

- Woody Allen.

19:59 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad een leuke vraag. Ik denk dat ik me zou laten adviseren door de doktoren; als de kans op het slagen van de medicatie echt héél klein was, zou ik me er bij neer leggen.

Gepost door: Peter v. Belkom | 20-08-07

Ik bén toevallig kankerpatiënt en eerlijk gezegd, vlak na de hel van mijn chemokuur dacht ik toen ook aan het eerste voorbeeld... dit nooit meer!!! Maar nu denk ik wel anders... ondanks alles vecht je toch voor je bestaan hé..

Maaaaar moest het écht uitzichtloos zijn ( wanneer is het dat hé!!!! ) dan kies ik voor de 2e optie.. liever minder lang leven en nog genieten van mijn laatste weken, maanden... dan de ellende van de chemo edm tot het einde te doorstaan

Al wéét ik wel dat je zoiets pas echt kunt beslissen als je daadwerkelijk in de situatie zit!!!!

Gepost door: Talleke | 27-08-07

Leuke vraag Moeilijk om op te antwoorden. Welke van de twee is de beste? Ik denk dat er geen beste manier is. Ik doen wat ik op dat moment zou voelen, wat mijn hart me ingeeft. Aangezienik nogal een vechterstype ben...
Mooie site trouwens.
Groetjes

Gepost door: ambereyes | 03-09-07

De commentaren zijn gesloten.