29-08-07

Wondere wonderen.

rainbow3














Eerst een opdracht: kijk eens 360 graden om je heen. Zie je iets speciaals? Ik niet. Op het eerste zicht dan toch. Want als ik wat langer en beter kijk, zie ik hoe het licht door het grote raam valt en op de grond een ingewikkeld schaduwspel creeërd, hoe een andere lichtstraal een mathematisch perfect figuur op de gordijnen tekent, hoe ik en mijn broer met elkaar spreken...
Spreken? Ja, taal is eigenlijk heel ingewikkeld en moeilijk voor je hersenen om te produceren. Je kaakspieren en tong moeten juist bewegen, uit je mond moeten de juiste woorden in de juiste volgorde komen, je stembanden moeten het volume regelen en je handen moeten de juiste gebaren maken. Dat allemaal tegelijk, in combinatie met lopen, luisteren, zien,...
Mijn computer zou op zoveel opdrachten tegelijk vastlopen.
Maar wonderen moeten niet alleen zo dichtbij worden gezocht, er zijn ook veel directe mirakels. Een mooie: een vrouw met MS zit al jaren in een rolstoel. MS is een ernstige spierziekte, waarbij het afweersysteem plotseling de spieren aanvalt. Je kan dan niet meer lopen waardoor je spieren nog verder verzwakken. Er is geen medicijn.
Ze zit samen met haar kind op het voetpad met de bal te spelen. Ineens rolt die bal de straat op en haar kindje loopt er achteraan. Op dat moment komt er net een vrachtwagen aanrijden. Ze ziet dit gebeuren, staat op en grijpt haar kindje van de straat. Ze kon dus opeens terug lopen. Na al die jaren in een rolstoel, zei haar geest tegen haar lichaam: ''Je MOET lopen!'' En de spieren zeggen: ''We kunnen niet lopen!'' Maarja, het moest en mocht niet mislukken.
Mijn ex-godsdienstlerares heeft dit verhaal verteld. Volgens haar was het iemand die ze kende, overkomen. Of je het nu geloofd of niet, het blijft een mooi en wonderlijk verhaal over de kracht van de noodzaak. Een mooi voorbeeld van een echt mirakel.
Veel wonderlijke verhalen gaan over bijna-doodervaringen (schrijf je dat zo?). Twee van de velen: Een jonge man krijgt een zwaar auto-ongeluk. Hij kijkt van bovenaf neer op zijn lichaam. Daarna suist hij door een tunnel met aan het einde een fel, verblindend licht. Daar ziet hij Jezus die vraagt: ''Wil je leven of niet?'' Hij kiest ervoor om terug te komen, maar blijkt wel aan één zijde verlamd.
Een vrouw krijgt op de operatietafel teveel verdoving toegediend en haar hartslag valt weg, maar de dokters krijgen hem terug aan de gang. Na de operatie vertelt ze dat ze op dat moment (daarvoor was nog in slaap) over een mooi, vredig veld vloog. Ze zag hoe haar kinderen en man naar haar zwaaiden. Toen kwam ze terug.
Er was ook een man die zijn verhaal deed in een Nederlands blad. Hij had hetzelfde meegemaakt als de vrouw. Maar hij had ook een hele hemelse muziek gehoord. Die probeerde hij al jaren terug te vinden, maar zijn zoektocht had nog niets opgeleverd.
Er zijn ontelbaar veel van dit soort wonderbaarlijke verhalen. Ik vind ze altijd leuk om te horen, omdat ze zo positief zijn en vertellen dat we niet bang moeten zijn voor de dood.
Toch hoop ik dat je ook eens om je heen kijkt zoals ik je aan het begin van dit artikel vroeg en kijk dan niet alleen, maar zie ook echt. Op vakantie in Umbrië keek ik naar de diepblauwe, wolkeloze lucht en ik was echt oprecht geshockt door de wereld. Ik zag de zon, de bomen en hoorde de insecten en was er echt vol van. Niet geforceerd, het overviel me gewoon toen ik m'n boek even weglegde.
Door het echt ervaren van de wereld krijg je niets ''zomaar'', maar ziet alles, van een mier tot de heldere hemel, er zo wonderlijk uit dat het lijkt alsof het net gemaakt is en je de eerste bent die het voltooide plaatje mag zien. Het is een prachtig gevoel, dat ik met geen toetsebord kan beschrijven. Ik hoop dat iedereen zich ooit een nederige aanschouwer van een groots wonder mag voelen.
Misschien is het zoals Alfred Polgar ooit zei:

"Het zou, bijvoorbeeld, een wonder zijn, als ik een steen vallen liet en hij omhoog steeg.
Maar is het geen wonder dat hij naar de grond valt?"

20:09 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-08-07

De hemel op aarde.

adam-en-eva

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag haalde mijn broer zijn nieuwe boeken op. In de agenda van dit jaar staat de thema's vrede en kinderrechten in de kijker. Het is niet mijn bedoeling om hier over over kindsoldaten enzovoort te beginnen. Ik wil niet alle slechte dingen gaan bespreken.
Zo lang er mensen op deze planeet zijn, zijn er mensen geweest die zich het leed van hun lotgenoten aantrokken. Er zijn ook altijd veel personen geweest die droomden van het paradijs op aarde en er waren er ook die probeerden dit te verwezelijken, al waren dat er minder dan de dromers.
Dat is dus de vraag (voor vandaag): wanneer zal er een perfecte wereld zijn? Of misschien nog belangrijker: Is een paradijs op aarde mogelijk?
Als je zo naar de geschiedenis kijkt dan zie je dat veel mensen het geprobeerd hebben. Tot nu toe hebben al deze mensen iets bijgedragen aan de wereld en hebben ze veel mensen gered. Maar de wereld redden is nog niemand gelukt.
Vraag 1: Moet de wereld wel ''gered'' worden?
Als je zo eens een willekeurige nieuwssite bekijkt of langs het 7-uur-journaal zapt, moet je toch al heel onverschillig zijn om het niet te zien: er gebeuren veel slechte dingen op aarde. Toch denk ik dat ''gered'' een beetje een fout woord is. Dat klinkt alsof dan op één dag alles ineens terug goed zou komen.
Dat kan niemand fiksen. We zijn ook met te veel mensen, culturen en verschillen op deze wereld. Als je langs het nieuws zapt, kan je ook zien dat mensen het nogal moeilijk met elkaar eens worden. Toch besef ik dat er iets moet gebeuren en er gebeurt ook vanalles: Artsen Zonder Grenzen, Unicef, GAIA, Greenpeace... Mensen zijn zich bewust van de situatie en willen zelf verandering teweeg brengen. Dus op deze vraag moeten we geen antwoord meer geven, want de wereld wordt NU gered, al verloopt het proces langzaam, we zijn onderweg.
Vraag 2: Hoe moet de wereld dan gered worden?
Hoewel ik niet zo geïnteresseerd ben in politiek, denk ik dat een groot deel van het wereldwijde welzijn in handen ligt van deze ''branche''. Ook al willen er zoveel mensen vrede, deze mensen beseffen niet dat oorlog niet meteen altijd gevoerd wordt om vrede te verwoesten (al gebeurt dit wel altijd), maar om olie, macht, geld...
We kunnen wel voedsel en artsen naar Afrika sturen, maar dit zal de arme landen nooit uit de slop helpen. Het is werken ''bij de rivier'' en niet aan de bron. Dat zijn de op macht beluste dictators en corrupte politici van die landen. Zolang zij blijven lenen bij het Westen, hun geld opmaken aan oorlog om goudmijnen en land, zal de armoede nooit ophouden. Want wanneer een organisatie een kindsoldaat gered heeft, wordt ergens anders al een ander kind een geweer in de hand gestopt.
Het is natuurlijk moeilijk om de harde kern aan te pakken en gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar het blijft toch de enige manier.
Oorlog en binnelandse conflicten maken alles steeds opnieuw en verder kapot.
En dan heb je nog een andere verantwoordelijke: de verborgen machtshebbers. Huh? Wie? De rijke, Westerse wapenhandelaars, de drugsbarons, de verborgen politieke raadgevers, de geheime agenten... Wie de films ''Lord of war'' en ''The constant gardener'' heeft gezien, weet waarover ik het heb.
Het antwoord op nr. 2: pak het aan bij de bron, de kern waaruit alles voorvloeit i.p.v het water uit die bron proberen te zuiveren.
Vraag 3: Hoe zal die ''perfecte'' wereld eruit zien?
Daar is natuurlijk geen specifiek, alomvattend antwoord voor. Daar heeft iedereen een eigen idee van. Maar ergens denk ik dat de perfecte wereld nooit perfect zal zijn. Er zullen altijd ziektes, ongelukkigen en conflicten zijn. Maar als die zieken zo goed mogelijk verzorgd worden, als die ongelukkigen geholpen worden en als die conflicten verbaal blijven dan is dat voor mij de perfecte wereld.
Wanneer iedereen zich inzet voor het goede en geen energie verspilt aan bommen maken, dan zijn de mogelijkheden grenzeloos. En misschien op een dag, wie weet...
Om met een wijs citaat te eindigen, wat veel zegt over concrete pogingen om een paradijs te maken.

"De poging om de hemel op aarde te verwezenlijken,
brengt steeds de hel voort."

-Karl Popper

18:11 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-08-07

How badly do you wanna live?

touw

 

 

 

 

 

 

 

Door de titel zullen veel mensen denken dat dit artikel heel deprimerend is. Het is niet mijn bedoeling om hier ''zwaar'' te gaan doen. Ik wil gewoon een vraag behandelen. Voor alle duidelijkheid: ik heb geen depressieve neigingen. :)
Een voorbeeldje: bij zowel persoon 1 als bij persoon 2 wordt een bijna onbehandelbare kanker geconstateerd. De kans op overleving is klein, maar er is natuurlijk altijd een kans. Persoon 1 zegt: ''Ik ga de laatste maanden van mijn leven niet aan chemo en medicijnen wijden. Ik ga 100% van mijn korte leven genieten. Ik ga er alles uithalen!''
Persoon 2 zegt: ''Ik wil nu nog niet weg. Ik ga elke mogelijke behandeling aan en alles proberen (chemo, speciale diëten,...) om te proberen te overleven. Ook al heb ik maar één kans op duizend, ik ga die kans grijpen.''
Wat zou jij doen als je voor dezelfde keuze als persoon 1 en 2 stond? Ga je voor die ene kans op duizend of misschien zelfs nog minder? Stel dat je dan toch nog sterft? Dan heb je de laatste maanden van je leven ''nutteloos'' (dit is relatief natuurlijk) besteed?
Of ga je alles doen wat je nog wilde doen? Ga je mee met het lot en leg je je er een beetje bij neer? Wil je die laatste maanden ''vol'' leven? Maar stel dat je het dan toch had overleefd als je er had proberen tegen te vechten? Dan heb je je laatste momenten ook ''nutteloos'' (weer relatief) besteed?
Het is fout om te zeggen dat persoon 1 minder graag wil leven dan persoon 2. Beiden willen heel graag leven. De ene gaat voor een spetterende finale zonder pijn en de andere wilt meer tijd om alles te doen, maar moet daar wel pijn voor over hebben. Elke keuze heeft z'n voordeel én nadeel, z'n gelijk én ongelijk.
Wil jij het gevecht met het (onaanvechtbare) lot aangaan of leg je je neer bij het (aanvechtbare) lot?
Er worden veel vragen gesteld in dit stukje en het is wel interessant om ze eens aan jezelf te stellen. Niet dat we allemaal einde-geobsedeerd moeten gaan leven, maar het is wel een goede vraag.
Het is niet goed om elke dag in angst te leven omdat je leven vandaag misschien gedaan is, maar soms denk ik wel eens: ''Ach, het is al zo kort.'' En dan doe ik even een beetje extra vriendelijk of erger ik me niet aan iemand die voorsteekt.
Is dat niet net hetgene dat het leven ''levend'' houdt: dat we het lot niet kennen? Aan de andere kant is het leven voor mensen ook te ''gewoon'' om elke minuut als speciaal te worden aanschouwd. Je bent al een heel eind als je gewoon eens in de trein naar buiten kijkt en oprecht denkt: ''Wauw!''
Zo, hopelijk houdt dit einde het stukje toch luchtig genoeg.
Hier is nog een leuke:

''Ik ben gestopt met roken.
Ik zal één week langer leven.
Die week regent het pijpestelen.''

- Woody Allen.

19:59 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |