16-05-08

Les wiskunde...

grijze%20lucht






























Ik kijk vanochtend uit het raam tijdens een les wiskunde het tweede lesuur, nog 5 te gaan. Ik kijk uit het raam en heb plots het gevoel in een heel surrealistische film te zijn beland. Een kleine beschrijving van het tafereel:
de lucht is blauw, wit en grijs en egaal zonder wolken. Door het open raam zie ik hoe het onhoorbaar zacht regend terwijl in de achtergrond grote, grijze bomen staan. Mijn leerkracht hoor ik in de achtergrond iets uitleggen over vierkanten in cirkels en ik vraag me af wat dat met die bomen te maken heeft.
Als ik me in een kamer bevind, voel ik me oftewel verbonden of totaal afgesloten van het buiten. Dat was hier niet zo, ik voelde me raar als een mengeling met buiten en binnen. Alsof iemand een rare, buitenaardse film afspeelde voor mijn ogen. Ik dacht aan het moment en alles leek heel koud.
Ik dacht aan New York waar de zon misschien scheen wat ik mij toen niet kon voorstellen. Het eeuwige toneel speelde daar gewoon verder, maar voor mij was er alleen deze plek samen met deze tijd. Alsof we onder een stolp of in een andere vacuum universum waren beland.
De hele wereld bestond uit ons klaslokaaltje en die verre bomen. Er was geen gang buiten de deur, geen basisschool buiten... Ik was zelf een deel van die leegte alsof er geen warmte meer was.
Dat was mijn rare opwelling tijdens een vermoei(en)de voormiddag. Waarschijnlijk waren er gewoon Dementors in de buurt. ;)

"In een mensenleven is de tijd slechts een moment,
het bestaan een continue stroming,
het verstand een zwak nachtpitje,
het lichaam een prooi voor de wormen,
de ziel een onrustige maalstoom,
het lot duister en de reputatie twijfelachtig."

- Marcus Aurelius, Romeins keizer (121-180)

22:06 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |