14-08-08

Vliegtuigfilosofie

sneeuw















''In tegenstelling tot de meeste mensen hou ik van vliegen en opstijgen is mijn all-time favoriet. Het gebrul van de startende motoren is in mijn ogen de schreeuw van de mensheid die zich van de aarde, waar ze van nature aan gebonden is, probeert los te scheuren; een wanhopige gil van alle wetenschappers, dokters, ingenieurs, technologen, onderzoekers, uitvinders en verder de gehele mensheid die vooruit en tegelijkertijd naar boven wil en in dat proces dat vernietigt en heelt, brult als een geketend dier.
''Vooruit'' en ''naar boven'', ik denk dat dat vooral de Westerse mentaliteit het meest gevat omschrijft, het denken dat zo diep in mij zit en misschien de reden is voor mijn appreciatie voor vliegen.
Hoeveel liedjes zijn er wel niet geschreven rond de woorden ''fly'', ''soar'', ''wings'' en ''birds''?
De mens wil uitstijgen boven de wereld, zijn problemen en de dagelijksheid, want hoe verder men van de dingen afstaat, hoe minder ze aan ons toebehoren. Dit is althans onze huidige perspectiefmentaliteit.
Ik ben ook geboeid door de mensen op de vlucht. Ze zijn als willekeurige draadjes bijeen gekomen, brengen acht uur samen door en ontwarren zich dan weer. Het is mijn moment om me nog eens in te laten met hun levens, dromen en verder uiterlijkheden, wetende dat er veel prachtige, ongeschreven scenario's in hun zielen schuilen.
Als ervaren economy stewardess moet je wat negatiever tegen die meute aankijken; na je vierhonderste keer op-en-neer heb je die onrustige kudde wel gezien. Hoe ze beleefd blijven na 10 jaar in het gangpad te hebben gelopen, is voor één van de grote universele raadsels.
Maar natuurlijk haat ik zoals elke passagier het lange wachten op de luchthaven, de rijen en het voor de honderste keer tonen van m'n paspoort... Toch is dit is in werkelijkheid, maar half waar. Want al vlieg ik naar de meest exotische bestemming, ik zal altijd de steden op de borden luidop denken omdat ze me in hun mysterie roepen en achter dat woord, een woord zoals Bogota, dat naakt en helder klinkt als het tegen de kille wanden van de terminal weerkaatst, in mijn twintig cm wijde verstand een dimensie zit van kleuren, geuren en gezichten en nog niet geleefde herinneringen; het wordt een woord van vrijheid.
Aan het einde van de lange vlucht maakt filosofie plaats voor ; hoofdpijn, misselijkheid, opgeblazen darmen, spierpijn en een heuse jetlag. De vrijheid heeft zo zijn complicaties.
En om het nog maar is te herhalen: ondanks deze post-flight effecten zoals uren achter huilende baby's moeten zitten en broodjes waarmee je je auto kan wassen, blijven de snelheid en de daaraan verbonden directheid de grootste troeven van vliegtuigen. Je kan morgen in een stad zijn waarvan je gisteren niet eens wist dat ze bestond, laat staan dat je wist waar ze lag en nu -24 uur na de leegheid rond die naam in je geheugen- loop je er rond en maak je er als naamloos gezicht deel van uit. Een anonimiteit die je de dromerige kans geeft je naam zelf te produceren. Wie bruut zijn wortels durft uittrekken, is niet langer gebonden aan plaatsen en tijden, maar moet het risico te sterven in rusteloosheid en het gebrek aan houvast er natuurlijk bijnemen.''
Dit stuk schreef ik op de vlucht van Miami naar Amsterdam en iedereen die hier nog meer over wilt lezen, moet het boek ''de kunst van het reizen'' van Alain Botton en zeker het tweede hoofdstuk uit de bibliotheek gaan halen. Deze schrijver heeft mijn ogen geopend als het om doorgangsplaatsen gaan en ik ben hem dan ook de dank voor deze inspiratie verschuldigd.

"We zijn stuk voor stuk engelen met slechts één vleugel
en we kunnen slechts vliegen door elkaar te omhelzen."

-Luciano de Crescenzo

20:17 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

? Mooi geschreven, je hebt hier echt talent voor . Maar talent vind ik eigenlijk maar een raar woord alsof je dan iets uitzonderlijks hebt "een talent ". tsss het is eigenlijk gewoon iets wat je beter kunt dan je andere "vaardigheden" is dat dan talent? Ma bon ik wou dus reageren op u vliegtuigfilosofie, ma wat ik eigenlijk niet goed snap is "mensen op de vlucht" wa bedoelt ge daar precies mee ? Op de vlucht voor hunzelf, op de vlucht voor politie, .... want dat is wel een groot verschil tussen die mensen . Maar je kan je gedachten echt heel goed neerschrijven iets wat ik niet kan .Ik heb wel ook soms een........machtsgevoel als ik al die kleine huisjes zie in de verte. Ma tergelijkertijd voel je hoe klein je wel niet bent en hoe gigantisch het "heelal" wel niet is . dan is de wereld weer een groot raadsel voor jou ma dan worden u gedachte bruusk verstoord door u buurman die vraagt of dat hij eens door het raam mag kijken ofzo. Het was eeen genoegen om u gadachten te moge leze ;)!

Gepost door: grany | 15-08-08

vindt het prachtigste aan een vliegtuigreis dat men
na het landen applaudiseert...tendens die de laatste jaren precies wel afneemt...rechtevenredig met de verwondering over het leven waarschijnlijk
de moderne mens heeft nood aan bewustzijnsverruiming
als filosoof meen ik hiertoe bij te dragen  via
mijn filosofische site  http://filosofischverzet.skynetblogs.be  
misschien hebben jullie er ook iets aan
octo 

Gepost door: octo | 16-08-08

De commentaren zijn gesloten.