29-08-08

Een stukje verwarring: deel 1

vliegen




















Zo het schooljaar begint weeral over 2,5 dag en ik ga naar het 5de jaar.
Nog een laatste stukje vakantiefilosofie dan. Ik schreef dit stukje na een vliegtuigreis, maar in tegenstelling tot het artikel ''vliegtuigfilosofie'' was ik toen al thuis. Omdat ik het niet slecht geschreven vind en geen verdere inspiratie heb, post ik het even snel op m'n blog.

Deel 1

Soms overwint het surrealisme het realisme. Dat gebeurt vooral op luchthavens. Daarom vlieg ik graag. Want ondanks en deels ook door de vermoeidheid, de onfrisheid en de vuiligheid is vliegen altijd iets surrealistisch. Ten eerste het feit dat je eerst door Amsterdam rijdt en 16 uur later in Miami in een Italiaans restaurant zit. En ook zeker het gegeven rond vliegen; de terminals, de luchthaven, het zijn koele plaatsen van constante verandering en stroming, als menselijke rivieren. Dat kan je voelen in hun sfeer van reizen, van nooit aankomen en altijd doelloos blijven.
Zo vraag ik me daar ook altijd doelloos af; wie is die poetsvrouw daar beneden in de hal? Had ze ooit gedacht dat ze om 2 uur 's nachts de terminal van de vlieghaven in Bangkok zou poetsen? Waar gelooft ze in? Wat zijn haar dromen?
Wordt ze ooit beroemd of is ze slechts één van de zes miljard bouwsteentjes van deze aarde die tot gruis zullen vervallen in de wind? Alleen stellen een paar korreltjes steengruis, de kruimels van een vergeten mensenleven niets voor, maar als je tijd neemt, worden het zandstormen.
Het is vreemd dat we nooit iets over mensen willen weten, we willen hun geklaag over kwaaltjes niet horen, hun humeur op ons krijgen of hun liefdesleven in boekdelen aanhoren. En plots wordt een ander mensenleven zo interessant, een intresse die alleen waarde krijgt door onze eigen onwetendheid. Want in alle waarschijnlijkheid zijn de levens van die intrigerende vreemdelingen hetzelfde als dat van mij: eten, slapen, wassen, op het toilet zitten, werken of studeren...
Toch heb ik het gevoel dat er veel verborgen filmverhalen bijzitten, veel intriges en in de onmogelijkheid ze ooit te kennen, worden gewone levens ongrijpbare schatten.

Dit stukje is in grote delen een herhaling van het vorige bericht. Ik hoop niet dat ik bezoekers zo verveel. Ik wou niet gewoon de paar nieuwe, mooie zinnen posten. Als je deel 2 wil helemaal snappen, kan je ook best dit deel eerst lezen. Het is in één keer geschreven en dus is het in principe ondeelbaar.

19:37 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.