19-12-08

Dimensies

heelal










Gisterenavond was er niets op tv, dus zapten we voor de verandering eens langs de satelliet om de zeer buitenlandse zenders te checken. Ooit de kanalen van Libië, Sudan, Koewiet of Irak bekeken? Een simpele late avondzap werd voor mij een surrealistische ervaring.
We lachten omdat op een zender genaamd ''Almustakilla'' 3 mannen aan een tafeltje zaten waarvan er 2 verveeld zaten te schrijven terwijl een stem aan de telefoon druk een uitleg deed. Plots onderbrak de derde presentator de telefoonstem abrupt en stelde een andere vraag. De twee ''geleerden'' stopten plots met schrijven nadat de ene nog snel even bij de andere had afgekeken. De tv-show leek nog vreemder omdat we natuurlijk geen woord verstonden van wat de mannen zeiden.
Op een zender uit Libië was een openluchtconcert bezig en de jongens (gescheiden van de meisjes) gingen volledig uit hun dak op de traditionele muziek (shaken met de heupen!). Iedereen zat op het podium ingepakt in dikke winterjassen, het was klaarblijkelijk koud 's avonds.
In Irak was een trouwpartij van meerdere koppels aan de gang en dus ook daar werd goed gefeest. In Iran werd een gesynchroniseerde jaren '60 film gedraaid en op een ander kanaal zond men de midden-oosten versie van ''Thuis'' uit. Een paar nummers later zat een man druk te praten, je kon mailen naar een e-mailadres dat eindigde op @yahoo.co.uk . Onze laatste ontdekking was dat men ook ver weg van hier niet gespaard blijft van internationale (je kon zelfs vanuit Nederland en België bellen) belspelletjes met verveeld kijkende presentatrices.
Ik kreeg een ware cultuurshock toen de trip door het tv-aanbod uit een heel andere cultuur in flits beëindigd werd en mijn pa een Nederlandse zender opzette waar men vrolijk de kerstversiering van een man die zijn voorgevel had bedolven onder kerstversiering in een Noord-Hollands dorp besprak.
Ik zag een minuscuul deeltje van elke gigantische dag op de ronde bol. Een fractie van alle miljarden gesprekken, alle triljoenen keren dat we ons verplaatsen, bijna struikelend over de medemens als een hoop mieren. In het oneindige heelal zijn we minder dan niets, in de eeuwigheid doen we onze ogen niet eens open en toch, toch streeft ons aantal op de oneindige verzameling af, creëren we bovenmenselijke dingen met al onze beste en slechtste vermogens.
Zo is ieder van ons een bubbel die slechts met mindere middellen als oren, ogen, neus, huid en tong de andere bubbels kan raken. In onze ogen zit onze mini-wereld en terwijl we die al groot vinden, juichen we als we wandelen op de maan. De danseressen in Libië raden nooit dat een 16-jarig meisje uit een onbekend land hen heeft zien dansen. Sommige wetenschappers vermoeden het bestaan van universa naast de onze met andere natuurwetten, maar die universa met meerdere dimensies bestaan al; kijk naar een Nederlands dorp en een concert in Libië; zijn dat geen verschillende dimensies? Gebeurt het op 1 planeet in 1 heelal dat een vrouw bij ons in de straat haar ramen poetst terwijl in de Himalaya Boeddhistische monniken slapen?
Ik vraag me wel eens af hoe de wereld toch blijft draaien. We breien ieder onze eigen draad die een mini deel is van de bol, de samenwerking in het breien is miniem en toch breidt de geschiedenis door ondanks vele gevallen steken en immense bloedvlekken op de mensheid haar trui. En zo komen we uit bij de keerzijde van de medaille, de visie op de mensheid als het, als een eenheid.
Maar wie houdt die bol draaiende? Niet de oppersten, want zij zijn niet talrijk en weven ook maar 1 draad. 90% van de kracht achter de kinetische energie van onze wereld is de kracht van de massa, de massa die elke dag weer in hun auto stapt, kookt voor de kinderen, hun zieke oma verzorgt, hun huiswerk maakt... Het zijn de grootste roepende machthebbers die de meest invloedrijke beslissingen kunnen maken, maar het zijn de mensen zonder stem die -hoe goed of hoe slecht de keuze ook is- hem ondervinden en in geval van mislukking het land voor complete chaos en ineenstorting behoeden.
Door de satelliet werd gisteren voor mij een tipje van de sluier gelicht betreffende de kleinheid van mijn werkelijke wereld en de grootte van de werkelijke overzichtsplaneet. Ik denk dat God Babel stiekem uiteen heeft laten vallen zodat hij zowel Mozart als techno kon horen. Deels is zijn plan geslaagd en zijn we eenzame, verdeelde wezens die in hun verscheidenheid de meest ver van elkaar afstaande kunsten produceren. Langs de andere kant zijn we de eenzaamheid, het geweld, de hoop en de liefde verbonden en kan zelfs God die taal niet uiteen drijven.

''You must not lose faith in humanity.
Humanity is an ocean;
if a few drops of the ocean are dirty,
the ocean does not become dirty.''
- Mahatma Gandhi

''We leven allemaal onder dezelfde hemel,
maar we hebben niet allemaal dezelfde horizon.''
- Konrad Adenauer

21:44 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Mooi artikel!

Rock on!

-Florian

Gepost door: florian | 10-01-09

De commentaren zijn gesloten.