30-04-09

Games en geweld: brainwash of hobby?

games




















Allereerst moet ik mijn excuses aanbieden aan een vriendin omdat ik dit artikel niet op tijd af had zodat zij het als informatie voor een opdracht kon gebruiken. Ik ben haar dus de inspiratie verschuldigd.
Games (ik weiger videospellen te zeggen) en vooral gewelddadige games zijn de laatste jaren in de media uitvoerig opgeblazen. Hun reputatie was al niet best, maar nu is gebleken dat schoolschutters er meestal grote fans van zijn, is de bal echt aan het rollen. Toch is er nog geen enkel concluderend wetenschappelijk onderzoek dat zegt: zo is het. Dat is op zich niet verwonderlijk, aangezien gedrag en gamen moeilijk te verbinden zijn omdat de eerste factor van nog honderden andere factoren afhankelijk is, buiten het gamen. Geweld voor de een, is een kinderspel voor de ander. U ziet al dat een discussie nooit ver weg is.
Dit is een zeldzaam ''filosofisch'' onderwerp waarop ik met een bijna pasklaar antwoord op de proppen kan komen; nee, ik geloof niet in de bedreiging die gewelddadige games zouden vormen voor onze maatschappij. Ik geloof er niet in dat een overdosis geweld een gunstig effect heeft, maar dat het gamen aan zou zetten tot moorden, vind ik een mug die wordt omgetoverd tot een mammoet.
Ten eerste is het beleven van geweld in vermaak van alle eeuwen; vroeger las men ook al boeken vol geweld en nu zijn daar games en fims bij gekomen. Al deze inleefvormen spiegelen zich aan de werkelijkheid en hoe men het ook draait of keert; onze wereld zit helaas vol met geweld in alle mogelijke vormen en maten.
Nu kan men natuurlijk als tegenargument geven dat de gamer zelf de acties uitvoert en zich dus ultiem en hyperrealistsich inleeft in het verhaal. Dit is inderdaad waarheid en meteen ook de grootste troef van games; je kunt bijvoorbeeld een film over autoraces kijken, maar het liefst zou je zelf racen en de auto's besturen. Games maken al die dromen waar. Waarom zou men zich dan gewelddadig gaan uitleven? In ieder van ons zit geweld, het is een menselijke karaktertrek. Men vraagt zich dus af; hoe zou het zijn om in de maffia op te klimmen of om in het leger deel te nemen aan een missie? Vroeger schaakte men iemands koning, nu bedient men de controller om de tegenstander in het spel uit te schakelen. De tijden veranderen. (P.S. Zijn mensen die daarom een gevechts/verdediginssport beoefenen dan niet het gewelddadigst? Zij beleven de echte realitieit... Ik doe namelijk taikwondo en ik ben pacifist in in hart en nieren.)
Ik kan best wat geweld in films verdragen (behalve wanneer iemand verschrikkelijke pijn voelt), maar als ik beelden van een zelfmooraanslag op het nieuws zie, ben ik elke keer geschokt. Je kan gewoon zien dat het hier om de kale werkelijkheid gaat, zonder de verhaallijn, de muziek en het ''happy end'' van een film. Mocht ik geweld in werkelijkheid ervaren en niet als een wazig, ver weg filmpje dan zou ik erg schrikken, bang zijn of trauma's oplopen.
Ik kan namelijk een onderscheid maken tussen verhaal en fictie, tussen gespeeld en echt, tussen entertainment en harde realiteit. Vanaf wanneer kan een mens die lijn trekken? Met andere woorden vanaf wanneer mag een kind geweld bekijken of ''uitvoeren'' op het scherm? Ik trek de grens op een jaar of 14, al kunnen er voor die leeftijd al zombiegames of racespellen worden gespeeld. Kinderen spelen toch ook cowboy en indiaantje?
Mijn verstand zegt me dat die miljoenen andere gamers -van hardcore tot casual- de grens tussen hun doorwinterde hobby of terloops tijdsverdrijf ook kunnen onderscheiden. Er zullen natuurlijk altijd gekken zijn die een fictieve relaas zelf waar willen maken of zich door een boek film of game laten inspireren om een door hun geplande gruwelijke daad een ''thema'' of ''aankleuring'' te geven. Moeten we daarom al de boeken, films en games die dit kunnen veroorzaken, verbannen? Nee, is het duidelijke antwoord. Miljoenen mensen spelen ''Grand Theft Auto'', ''Far Cry'' of iets anders met een 16+ logo, maar volgens mij is het niet de game die aanzet tot georkestreerde drama's, maar voelen onstabiele, psychopathische persoonlijkheden zich vaker aangesproken tot ''violent games''. Wanneer één van hen vervolgens een schietpartij op een school aanricht, wordt de schuld bij de games gelegd. Geheel onterecht, volgens mij.
Ik geloof dat games bij matig gebruik en een gezonde geest geen karaktermanipulaties aanrichten. Naar mijn mening hebben (op)voeding, cultuur, sociale banden, familie, jeugd, karakter, genen en trauma's het allergrootste en beslissende aandeel als het neerkomt op iemands gewelddadigheid.
Het is zelfs bewezen dat games je een betere hand-oogcoördinatie geven en het grootste gavaar blijft het lang staren naar het scherm en het verminderen van het knipperen van de ogen.
Gamen, als typisch mikpunt van de media, is een mooi voorbeeld van een uit proportie geblazen, alledaagse hobby die als oorzaak wordt aangevallen, terwijl het aandeel ervan in de gebeurtenissen te verwaarlozen is. De grens van het toelaatbare geweld, daarover wil ik nog wel discussiëren, maar voor de rest moet men games de aandacht geven die ze verdienen en dat is een pak minder dan wat ze nu krijgen.

''Watching a movie is like having a daydream.
You can safely explore areas that are closed off to you in your daily life.
There are dreams in which you do terrible things your conscious mind prevents you from doing.''

- Stanley Kubrick

"Sure, Kill Bill's a violent movie. But it's a Tarantino movie.
You don't go to see Metallica and ask the fuckers to turn the music down.
What if a kid goes to school after seeing Kill Bill and starts slicing up other kids? You know, I'll take that chance!
Violent films don't turn children into violent people.
They may turn them into violent filmmakers but that's another matter altogether.''

- Quinten Tarantino

22:30 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

10-04-09

Tijd kan bijna alles - Wout Van Alphen

decoration




































Het is de allereerste keer dat ik een gedicht van iemand anders op deze blog zet, maar deze fantastische poëzie van een goede vriend van mij wil ik graag met iedereen delen.

De tijd kan bijna alles.

Tijd kan lopen
Tijd kan kruipen
Tijd kan komen en kan gaan

Tijd kan vliegen,
Wonden helen
Tijd kan schijnen stil te staan

Tijd is vaak moeilijk te meten
Vaak zijn we te vroeg of te laat
Als we het even niet meer weten
Brengt hij ons gelukkig raad

We kunnen de tijd opnieuw beleven
In déjà vues of een flashback
Sommigen kunnen zelfs de toekomst lezen
In ruil voor een vette cheque

Tijd is te meten,
Vrij te maken
Vaak duurt hij voor ons te kort

Tijd is te winnen
In te delen
En neer te zetten in een sport

Maar toch kan de tijd niet alles
Want met het verstijken van de jaren
Zal hij, of hij nu wil of niet
Niets of niemand kunnen sparen

14:49 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-04-09

Uitleg bij nachtelijke bedenkels.

Zzzz


















Een vriend raadde me aan om de achtergrond van mijn nachtelijke bedenksels op te schrijven. Die achtergrond is mijn kamer om 12u 's nachts, waar het enige licht komt van mijn roze nachtlampje waarvan het lampje boven de kap uitsteekt, zodat je er nooit recht in mag kijken omdat je anders verblind wordt.
Als ik in de juiste ''mood'' ben, geven de nacht, de verlatenheid en eenzaamheid er rondom me inspiratie. Wanneer mijn stukje wereld even een pauze inlast, kan ik de tijd stilzetten en zo alles gemakkelijker overdenken. Ik denk dan en zo nu en dan schrijf ik het met een potlood in m'n roze schrift.
Als ik 's nachts stukjes herlees lijken ze amateuristisch, incompleet of gewoon ronduit slecht. Nadat de woorden ingetrokken zijn in het papier en de gedachte is neergelegd in m'n hoofd, lijken de stukjes (want het zijn geen gedichten of zo voel ik het toch niet aan) beter. Wanneer een selectie daarna op mijn blog terechtkomt en ik ze herlees, op dat moment zijn we terug bij af. Iets wat je zelf schrijft, is het moeilijkst om te beoordelen.
Het eerste deel is een reflectie op macht, lust, rijkdom en hun connectie met de -soms verbijsterende- nutteloosheid van het leven. Het is niet de vraag of het leven nut heeft, maar de vraag is of als het leven zonder nut is, iemand het zou willen horen en aanvaarden. Het zoeken naar dit nut kan zijn uiting vinden in het vullen van bodemloze putten (= nutteloze zaken) zoals rijkdom vergaren of macht begeren. Ook het schrille contrast van de momenteuze lust en de latere spijt staat hier beschreven.
Het tweede groepje woorden handelt over dood, eindes, spijt en tijd. Sommige dingen gaan een beetje terug op mijn artikel ''Toekomstige nostalgie'' en op de vraag waarom ik net dit leven kreeg toebedeeld. U kunt hopelijk wel raden wie de deurwaarder is. Het laatse geposte stukje is de wetenschap dat niemand weet hoe de dood aanvoelt en dat daar we niets anders dan leven kennen, we ons ook niets anders kunnen inbeelden.
Ik hoop dat deze bijkomende informatie een beetje verduidelijkt wat er toen in mijn kopje omging. Het is moeilijk mijn standpunt en gedachtekluwe uit de war te halen en te ontleden; het probeersel als geheel blijft het meest omvattend. Natuurlijk kan iedereen er ook gewoon zijn eigen interpretatie aan geven en zo nodig vragen, opmerkingen en hints lanceren in de vorm van een reactie.

"De ingeslapen domheid van de mens blijkt
reeds uit het feit dat hij de nacht heeft uitgekozen om te slapen."
- Jan Greshoff

22:03 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |