09-08-09

Eeuwige eenzaamheid

loneliness



















De overzeese trip lijkt al jaren geleden, de gigantische parade op 4 juli, 's avonds laat over het parelwitte zand slenteren terwijl een zachte bries warme wind zachtjes over je heen blaast, staren naar zand en hopen dat er schildpadden verschijnen. De overmaat aan ruimte die het land bezit, de winkels, de keuze, fantastisch. Dan zijn dorpjes zoals Wortegem-Petegem poppenkasten.
Onze laatste halte, Philadelphia, we zitten weer voor een restaurant en m'n pa uit een filosofische gedachte: ''Al die mensen die hier rondlopen zijn gedreven door iets, het lijken figuranten in ons leven, maar wij zijn evengoed figuranten in hun leven.'' Ik ging mee in een onderwerp waarover ik al nagedacht had, maar nooit uitgewerkt. Wat hier wordt gezegd, kan makkelijk gelinkt worden aan de eeuwige eenzaamheid waarmee iedere wereldbewoner ooit wordt geconfronteerd. Hoezeer we ons uiterste best ook doen om echt contact te leggen (niet de alledaagse codewoorden en symbolen die we uitwisselen), we kunnen niet slagen. De afstand tussen mensen kan eeuwig verkleinen, depressief makend is dat er een asymptoot op zit. Het glas waardoor we elkaar proberen aan te raken kan steeds kleiner worden, maar lost nooit op. We kunnen nooit denken zoals iemand anders, hem of haar of het zijn en begrijpen zonder onszelf volledig te verliezen en over te gaan in iemand anders. Stel dat ik een andere persoon zijn gedachten kon horen, dan nog beoordeel ik ze zelf en is er afstand. Vanaf het moment dat twee zielen vloeiend zouden mengen, zouden ze een nieuwe ziel vormen. Blijven ze apart bestaan dan kunnen ze niet linken zonder te mengen; er blijft altijd een grens. Dat is triest, het is prachtig als je voelt dat tussen jezelf en iemand anders het glas smelt, maar hoe goed je elkaar ook kent, elkaars realtiteit ervaren is onmogelijk. Deze onmogelijkheid ''triggert'' meerdere ondoenbaarheden; hoe weten we of onze buurman de wereld hetzelfde ziet als wij? Ervaren doet hij helemaal anders, maar zijn perceptie, hoe is die? Hoe zien anderen onszelf? Ik schrik altijd als ik mezelf op een filmpje bezig zie. Mijn stem klinkt die echt zo vreemd, de stemmen van de rest klinken toch min of meer hetzelfde? Trek ik echt zo'n vreemde bekken? Ik kijk daarom niet met veel plezier naar filmpjes, goede foto's geven een geïdealiseerd beeld dat leuker is om te houden betreffende jezelf dan die vreemde (of ze nu 2, 4 of 16 jaar is) op de tv. Hoe zouden we soortgenoten contacteren als we voor onszelf vreemd zijn?
In het derde middelbaar heb ik ooit een gedicht gelezen dat deze gedachte perfect uitte, spijtig genoeg stelt Google mij sporadisch teleur. Het verhaalde over hoe binnen en buiten als abstracte begrippen elkaar enkel raken in ramen en hoe jij en ik ''elkaar enkel kunnen raken in een blik''. Ik hoop het ooit te mogen posten omdat het op de kop slaat waar ik over schrijf.
De wereld blijft altijd een vreemde oliebol en die status wordt slechts verhoogd in het besef dat 6 miljard losse machientjes samen een netwerk vormen (zonder aansluiting weliswaar), een netwerk dat blijft draaien. Elke chaos schept zich spontaan tot een orde, een wankel, dynamisch, persistent evenwicht. De leus: anarchisten, verenigt u! Het blijft komisch.
Ik moet toegeven dat hoe meer ik nadenk, des te minder ik ervan snap. Waarom lees ik dat artikel over graancirkels? Waarom dring ik mijn gedachten op aan onbekenden? Omdat ik het doe, omdat iedereen het doet en omdat het stiekem komisch is. We draaien met z'n allen dol op de vuurbol en we snappen er steeds minder van. Laten we vooral kitscherig en komisch blijven. Dat is wat ik denk over onze zielige eenzaamheid waartoe we zijn gedoemd. Het is onze meest glinsterende medaille in de kast dat we in onze gedachtenwereld altijd vrij zijn, dat niemand die kan beheersen omdat niemand hem kan linken, maar het blijft een medaille met de beruchte twee kanten; eenzaamheid naast vrijheid.


"Ik ontvlucht de nabijheid der mensen niet,
maar het is de eeuwige verre afstand tussen mens en mens die mij in de eenzaamheid drijft."
- Friedrich Nietzsche

17:32 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.