27-11-09

Getroffen

Cloud-sunset-glow-5Een laatste post voor 2 weken examens. Nog een paar nachtjes slapen en de Sint rijdt binnen, gevolgd door een nieuw rapport. Het blijft vreemd dat twee afgedrukte cijfertjes een procent weergeven dat je leven bepaalt. Je kijkt examens bijna nooit in, dus je vertrouwt een verbeterende onbekende die tere toekomst toe en laat de cijfers je leiden.
Ik had beloofd mijn eigen producten ook op deze markt te gooien. Spijtig genoeg heb ik weinig laten pruttelen in mijn breinmassa wat voor filosofie kan worden versleten, dus houdt ik het op een korte gedachte, misschien wel een aforisme. De ''betere'', spaarzame gedichten houd ik angstvallig tot een poëziewedstrijd. De onderstaande vertaling van een gevoel wat mij reeds herhaaldelijk overviel, is een poging tot formulering door een getroffene van de genadeloze schoonheid. Na enkele malen tegen me aangelopen te zijn, pinde ik het idee vast in een notebook dat ik heb gekocht. Het papier is van veel te hoge kwaliteit voor mijn gekriebel en daar hangt natuurlijk een prijs aan, maar het is een bekend merk, dus ik betaal gaarne voor inspiratie. In de volgende post wil ik graag het alom bekende ''magnum opus'' van Kahil Gibran bespreken. tot dan zult u het moeten doen met dit mager beestje.

''Het is avond, we rijden naar huis.
De wolken zijn verlicht in prachtige composities,
ze suggereren...
ze verzekeren iets,
misschien wel leven boven deze poppenkast.''

Maar deze man krikt mij op...
''All bad poetry springs from genuine feeling.''
- Oscar Wilde


22:34 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-09

De tiende muze

DSC05557DSC05555














Ik wil me verontschuldigen voor het nalaten van een reeks nieuwe artikels in oktober. Ik heb nog geprobeerd voor het einde van de maand een gedachte online te krijgen, maar de tijd droop door mijn vingers. De bespreking van het fenomeen ''nu'' hieronder is een eerste goedmaking en straks wil ik jullie een stukje van mijn eigen creaties schenken (waar dit blog in de eerste plaats voor dient), eerst volgt een inspiratiebron. Het gedicht waar mijn rode nagels naar wijzen is een onsterfelijk gedicht van Sappho, de koningin van de lyriek op het Griekse eiland Lesbos in de zesde eeuw v.c. Vorig jaar hebben we in de les Grieks een aantal van haar bewaard gebleven fragmenten vertaald en ik was met stomheid geslagen; de symptomen van verliefdheid zijn in 2400 jaar ongewijzigd gebleven! Van de wereld van Sappho is niets meer over, als ze zou terugkomen zou ze gek worden, maar als ik haar lees, voel ik wat zij voelde toen ze onder de maan in alle eenzaamheid 's nachts wakker lag of toen de liefde haar hart ontwortelde. Ze staat nog steeds op de Boekenbeurs waar ik maandag haar gedichten kocht. Als dat geen bewijs is van de oeverloze macht van de pen en het woord...

Een ander fragment, alleen bestaande uit het helderziend zinnetje ''Later zal men ons gedenken...'', spreekt wetend of onwetend boekdelen. Bedoelde Sappho met later misschien de vierde eeuw voor Christus? Kan je je als mens 2600 jaar, zo'n gigantische tijdsspanne inbeelden als zelfs de ''Zoon van God'' wiens naam onze tijdsrekening draagt, nog 600 jaar op zich laat wachten? Ik hoop nu dat na mijn dood iemand ooit, al is het slechts 1 keer, een gedicht van me leest. Het zou alleen bijster megalomaan zijn om te denken dat een toekomstmens in 4609 (!?) mijn pennevloeisels aanschaft. En toch, ja maar... Sappho deed het voor... Grote denkers doen dromen.
Hetgeen bijgevolg tot de verbeelding spreekt, naast de dichteres zelve, zijn de ancien klinkende namen van haar meisjes; Atthis, Gongyla, Kleis,... Onze kennis over lang geleden jonge meisjes, die al duizenden jaren stof zijn, is beperkter dan de weinige feiten over de vrouw die hen -zonder het te weten- eeuwigheid schonk. Als Sappho er al ooit van droomde om herinnerd te worden, dan was het nooit in hun jeugdige verstand opgekomen om daar zelfs maar van te dromen. Het enige wat er van deze wevende meisjes op Lesbos leeft, staat luchtig gedrukt op papier of overgepend; 2 millenia en 6 eeuwen lang. Niet het papier, maar de emotie, het genie geven de woorden een hardheid waar zelfs de tand des tijds met moeite aan krast. Het gezegde stelt dat je pas sterft wanneer je vergeten bent. Ik las vorig jaar een receptiegedicht over Atthis en de regel die ik zo kan opzeggen, is geladen met magie; ''Dat ene fragment dat jou helemaal bepaald.''
Wanneer Sappho neerpent; ''Je bent me vergeten of bemin je een ander?'' wordt de oneindig lijkende tijdspanne samengeplet en voor een milliseconde staren we naar een troebele oppervlakte en horen we haar Eros, de Liefde en haar verliefdheid vervloeken. We voelen nu nog, altijd nog, ongewijzigd dezelfde profane emotie. Het smeedt een draad tussen ons en de dode Muze (zoals Plato haar terecht noemde). In 2009 mogen er oorlogen uitbreken, hongersnoden woeden, crisissen met bakken uit de lucht vallen, als we verliefd zijn, doet het er niet toe, we draaien ons er niet voor om; het is het enige wat telt, zo was het in -wat we bestempelen als- de Oudheid gewoon hetzelfde.
Een samenwerking van Eros en Logos noem ik met recht een band die niet moet buigen voor Tijd. De allermooiste naam voor Sappho's gedichten is vanzelfsprekend:'' Je dochters die niet sterven.''


Fr. 26
... voor jou wil ik...
... het leed...
... ik voor mij weet dat diep vanbinnen.

...

Wie wil, kan voor een paar euro deze eeuwigheid kopen en nachtenlang fantaseren over de gedachten na de drie puntjes.

20:32 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-11-09

Nu, wanneer is dat?

eckhart-tolle





















Niet zo bizar lang geleden kocht mijn vader, naar aanleiding van wat een vriend hem getoond had, een mij onbekend boekje met twee dvd's. ''Eckhart Tolle's Findhorn retraite'' luidde de titel. Van de auteur van ''De kracht van het NU'' stond eronder. Daar die boektitel als een klassiek spiritueel werk overkwam en ik van nature nogal sceptisch ben ingesteld, moet ik eerlijk toegeven dat ik bij het bekijken van Eckhart's foto op de achterkant moest proesten. Ik kan zijn uiterlijk moeilijk beschrijven, het had iets vreemd. Ik vertoef me namelijk niet vaak in het spirituele milieu. Ik associeer het vooral met slogans zoals ''Krijg alles wat u wil, zonder er iets voor te hoeven doen'' (zie The Secret) en ''Mindfullness en yoga voor uw peuter''. Toen we die avond dus besloten de eerste twee uur van de vier uur durende(!) retraite te bekijken, zat ik al klaar om kritiek te uiten op ''iemand die dacht dat hij het wist''. Ik probeerde, maar staakte mijn pogingen. Ik kan niet zeggen dat Tolle een ego heeft, noch dat hij beweert dat de weg naar verlichting lang en moeilijk is (en daarom een reeks dure cursussen zou vereisen) of net gemakkelijk (en dat wie er niet in slaagt eigenlijk inferieur is). Ik liet het bij een enkele opmerking en zweeg daarna noodgedwongen met een soort stille bewondering, die ik niet graag toegeef. De bescheide geklede, voorovergebogen man die zo vredig en ongelofelijk kalm het woord voerde, gekke koppen trok en droge grapjes maakte, was iets nieuws voor mij.
Wie nu even niet meer kan volgen en zich afvraagt ''Wat beweert die figuur dan dat het zo verhelderend is?'', kan ik geen bevredigend antwoord geven. In principe uit de ''leermeester'' niets nieuws. Hij quote soms uit het Boeddhisme of de woorden van Jezus en zelf Carl Jung komt voorbij. Ik herken sommige zaken zoals de lelie die uit de modder groeit of het vernoemen van het X-Box spotje van ene man die krijsend door de lucht vliegt (''Life is short''). Ik waag me aan een poging tot samenvatting van de twee dvd's. Eckhart praat vaak over twee ''werelden''; de wereld van de vormen waartoe alle materie behoort, inclusief ons emoties en gedachten producerend verstand en anderzijds het vormeloze wat soms vormen aanneemt en terug te vinden is in stilte. Volgens Mr. Tolle heeft onze huidige beschaving het contact verloren met het vormeloze om zich te verliezen in vormen als geld, macht, bezit en status. Iedereen is gedwongen toe te geven dat hij hier een punt heeft. Ook leeft een groot deel van de massa niet meer in het ''nu'', ze zijn altijd bezig met verleden of toekomst en de problemen die hieruit voortkomen. In het NU bestaan er geen problemen omdat er geen verleden of toekomst bestaat; het enige wat er is, altijd, is het NU. Ik kan alleen knikken. Met het feit dat er in het NU geen problemen bestaan, had ik het moeilijk. Wat als je intense honger of pijn ondergaat? In zijn spontane lezing beweert Eckhart dat dit ''in elke toestand waar is''. Hij vertelt het verhaal van een spirituele gelijkgezinde die op bezoek ging bij een kankerpatiënte. Haar eerste vraag aan de doodzieke vrouw was droog en grenst aan wat wij grof zouden noemen:''Wat is je probleem? Ik zie je probleem niet.'' De vrouw schoof haar deken opzij en toonde haar ene been dat twee keer zo dik was als het andere. Niet erg verbaasd merkte de bezoekster op: ''Dus je wilt dat je benen even dik zijn?'', waarop de patiënte voor het eerst in lange tijd lachte.
Misschien is het bovenstaande iets te radicaal om toe te passen in het dagelijkse leven van de Jan Modaal, maar Tolle legt de vinger op de juiste plek; rijke, verwende mensen verzinnen problemen, ze zijn bijna verslaafd aan klagen en zullen er niet voor terugschrikken om hun nieuwste pijntje te tonen aan wie maar wil luisteren. Het Ego (een andere punt van Tolle) voedt zich hiermee, men verlangt als speciaal bestempelt worden, aandacht te krijgen. Ik projecteer dit even op mezelf; ik neem de laatste tijd deel aan diverse schrijfwedstrijden met de geheime, egoïstische droom om een wereldberoemde dichteres en schrijfster te worden op de achtergrond. Het doet pijn om te bekennen dat ik bijzonder graag m'n eigen schrijfsels lees, dat ik erkend dien te worden en naast Virginia Woolf in de boekenkast verlang te staan. Onlangs hoorde ik dat onhandigheid vaak een teken van genialiteit is; je zou mijn blinkende oogjes moeten hebben gezien. Ik sta in het zevende boek van de reeks ''1001 liefdes'' (even vermelden) en ik zou het graag van de daken brullen. Mag ik dan niet dromen? Natuurlijk mag ik dromen en creëren, maar ik mag m'n dromen niet de overhand laten nemen. Ik mag volgens Tolle niet vergeten dat ik niet genoodzaakt ben ''iemand'' te worden, ik ben al compleet en bijzonder.
Een ander voorbeeld dat Mr. Tolle noemt, is de onrustige, lawaaierige ''mind''. Zij die in mijn vorige artikel de woorden ''free jazzbrein'' lazen, zullen begrijpen dat dit op mij van toepassing is. Ik heb soms moeite om in slaap te vallen omdat m'n gedachten als een vermoeiende wervelwind blijven doorrazen. Als ik eenmaal in een maatschappelijk of filosofisch vraagstuk duik, vormen mijn gedachten een ware Gordiaanse knoop. Rust en stilte zijn op die momenten veraf; alles wordt geanalyseerd en geïnterpreteerd. Dit is een tweede gegeven waarvoor je dient op te passen en ook hier is een voor de hand liggend punt een openbaring.
De enige commentaar die je deze leermeester kan geven: wat hij zegt, laat zich moeilijk naar de praktijk vertalen. Hij legt het zo abstract, ''simpel'' uit dat je je bijna schuldig voelt omdat je niet zo ''perfect'' bent. Soms zoekt hij licht stotterend naar de juiste termen, iets voorbij woorden in taal uitdrukken is geen gemakkelijke opgave, maar hij slaagt hier wel in. Op het internet heb ik dan ook geen enkele negatieve noot over Tolle's Teachings teruggevonden. Het is onmogelijk om vijandig tegenover een man met zo'n dosis humor en wijsheid te staan.
Ik zal mijn blog niet snel als reclamekanaal aanwenden, maar voor een keer maak ik me toch schuldig aan een aanbeveling. Volgens mij heeft deze vriendelijke verlichte persoon niet de bedoeling om ons tegen morgen om te toveren tot heiligen, hij vraagt gewoon om voor je eigen welzijn een beetje minder te klagen en wat meer te genieten. Zijn boeken en films voelen niet aan als geldklopperij of een poging tot snelverdiende rijkdom (in tegenstelling tot sommige mindfullness-cursussen), maar meer als raad en advies van iemand die weet dat hij gewoon herhaalt wat al honderden keren besproken is omdat de mensen klaarblijkelijk luisteren.

"Life is now. There was never a time when your life was not now, nor will there ever be."

''I cannot tell you any spiritual truth that deep within you don't know already. All I can do is remind you of what you have forgotten.''

Quotes uit ''De kracht van het nu''.

Een fragmentje op Youtube: http://www.youtube.com/watch?v=cdcDceTrow4

18:57 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |