31-12-09

Een late kerstmis en een vroeg Nieuwjaar.

pd9203_peacewebKerstmis heeft zich alweer in familiesofafeestjes en vreten verdronken en het Nieuwe Jaar, niet het begin van een nieuw decennium, maar het laatste jaar van het eerste decennium, 2010 klopt straks aan. We schuiven een lettertje op en dat voelt als vooruitgang. Een nieuw jaar, een nieuwe start, de ''heilzame reset'' waar wij in het Westen zo van houden, de ''change'' van Obama; hoe slecht het ook is, er is altijd een zuiver en nieuw begin om alles goed te maken. In het Oosten, waar men reïncarnatie en een nieuw begin net als iets verfoeilijk ziet, gruwelt men van deze gedachte. Het klinkt mooi, maar niet voor iedereen.
Mijn gedachten hebben mij overspoelt (ik draai aan de spoel) dus is het weer tijd voor een decemberartikel voor mijn onzichtbare bezoekers.
De dagen rond Kerstmis zijn een weegschaal van bezinning en shopmania (ik heb ook al mijn verdiende shopbeurt gehad), die steeds meer naar dat laatste helt. Als student in een supermarkt werken in de dagen voor Kerst, maakt je duidelijk dat (inkoop)stress het offer voor gezelligheid is en dat voor bezinning weinig tijd overblijft. Op tweede kerstdag kwam een van m'n oma's langs en na het traditiegetrouw eten, stond ik vreedzaam met haar af te wassen, een unicum, want ik heb weinig afwaservaring. Ik dacht na. Ik dacht dat zolang er nog veilige thuishavens zijn waar oma's en kleinkinderen bordjes afwassen, zolang er nog families zijn waar het echt gezellig is, zolang men op de sofa kruipt om de klassieker ''Casablanca'' te kijken, zolang er nog plaatsten op de wereld zijn waar vrede en geborgenheid het kerstkaartencliché overstijgen en gaan leven, dat er zolang nog hoop op deze -al dan niet zinkende of stijgende- wereld is. Zolang er plaatsen zijn waar de kou van buiten de warmte van binnen niet bederft -en deze plaatsen zijn talrijk- dan is het nog niet zo slecht en hopeloos als we (willen) geloven.
Gelijk aan elk feest kruiste ook de gedachte dat het niet altijd zo zou blijven me, dat we maar even op een steen staan om terug meegesleept te worden in een stroom van verandering die kolkt en zwelt en rondom ons deint en druist. Het vatten, het begrijpen van dat toekomstbesef is onmogelijk, maar het beseffen geeft iets meer diepte aan het moment.
Op het toilet op mijn werk, keek ik naar een nietszeggend, ''lelijk'', betonnen hoekje en plots, beïnvloed door de schermen en de virtuele wereld, verbaasde ik mij plots over het feit dat heel de wereld, elke centimeter in full HD, nog scherper dan de scherpste HD, te zien is. Ook die onbetekende toilethoek boven mijn hoofd was uniek afgewerkt. Wat een fantastische programmeur moet de computergod zijn. Niet dat ik geloof in een computergod, maar de mengeling van religie en informatica vond ik origineel om in een zin te gieten. Dat is de tweede gedachte: heel de wereld is in HD en ook dat toilethoekje is een deel van het oneindige universum, van de Aarde. Daar zit een onvatbare schoonheid in. Een schoonheid die ik ook vond toen ik 's avonds in het magazijn achter in de winkel een ijzeren, lege kar naar buiten moest rijden. Ik deed de poort open en stapte met de kar de regen in. De verlaten plek in een achterhoek van de het winkelgebouw was overladen met een gouden licht van de lampen tegen de gevel met daarboven de inktzwarte lucht. De regen miezerde en had tijd om te vallen, de ijzeren karren stonden als wezen bij elkaar; leeg, beladen met papier of plastic. De verlatenheid, lelijkheid die schoonheid werd en eenzaamheid werd door mij opgevangen; prachtig.
Ik zal dit late kerstbericht afsluiten met wat iedereen wenst, en misschien ooit verlangt. De woorden spreken, maar de daden ontbreken. Laten we het zo stellen.




Vrede
Gezondheid
Geluk
Gelach
Onbevreesdheid
en de smaak van koffie en chocola met je ogen dicht.
Dit en al uw wensen, wens ik alle mensen. Hihi ;)

May all your troubles last as long as your New Year's resolutions.

-Joey Adams

15:49 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |