12-01-10

De eeuwige terugkeer van hetzelfde.

 

Little_Demon.jpg

 

Inleiding:
''Het grootste gewicht. --- Als jou nu eens, op een dag of op een nacht, een demon achterna sloop tot in je eenzaamste eenzaamheid en tegen je zei: "Dit leven, zoals je het thans leeft en geleefd hebt, zul je nog eens en nog ontelbare malen moeten leven; en er zal niets nieuws aan zijn, maar iedere pijn en iedere lust en iedere gedachte en verzuchting en al het onzegbare kleine en grote van je leven moet terugkomen, en wel allemaal in dezelfde rang- en volgorde - ook deze spin, ook dit maanlicht tussen de bomen, ook dit ogenblik en ik zelf. De eeuwige zandloper van het bestaan wordt telkens weer omgedraaid - en jij ook, stofje van het stof!". - Zou je je niet plat ter aarde werpen en tandenknarsend de demon vervloeken, die zo praatte? Of heb je ooit zo'n onbeschrijflijk ogenblik meegemaakt, waarop je hem zou antwooden: "Je bent een god, en nooit hoorde ik iets goddelijkers!". Wanneer die gedachte je in haar macht zou krijgen, zou je, zoals je bent, veranderen en misschien vermorzelen; de vraag bij alles en iedereen: "wil je dit nog eens en nog ontelbare malen?" zou als de grootste nadruk op je handelingen liggen! Of op hoe goede voet zou je moeten staan met jezelf en het leven, om naar niets meer te verlangen dan naar deze uiteindelijke eeuwige bevestiging en bezegeling? ''
- Friedrich Nietzsche, De Vrolijke Wetenschap

Mijn reactie volgt op dit bizarre verhaal volgt hieronder. De aanmoediging ben ik verschuldigd aan een vriendin en ook -de helaas overleden- filosofe Patricia De Martelaere moet ik bedanken voor het verduidelijken en inspireren.


Reactie:
Perplex. Zo, daar zat ik toen ik de bizarre fabel van Nietzsche las. Het leek voor de hand liggend, simpel, een ongewilde openbaring. Mijn primitieve, primaire reactie was gelijk aan de eerste die de schrijver omschrijft: ‘’Oh nee! Dat niet! Alles, maar dat nooit!’’ Een ongekende moedeloosheid koppelde zich aan een troosteloze vermoeidheid. Mijn levenslust was niet gedood door dit moordende verhaal, maar bevond zich in een comateuze toestand. Oneindige malen je tanden poetsten, aan buikgriep lijden, je tergende romances doorstaan. De sleur, niet dagelijks of in dit leven, waarvan wij ons op de kortheid moeten beroepen om in actie te schieten, maar een eeuwige sleur van –als genadeslag- hetzelfde, ongewijzigd in elk element.
Mijn Ik broedde haastig op troost als medicijn voor deze genadeloze visie met als doel mijn levenslust te laten leven. Wie zei dat de demon gelijk had? De hel, de hemel of reïncarnatie zijn aantrekkelijkere alternatieven omdat ze een einde (en tezelfdertijd een nieuw begin) verkondigen. We houden (deels) van alles omdat het eindigt. Niemand weet wat er nadert als je ogen het duister ontmoeten, dus kan ik me niet gewoon aan een rustig geloof vastklampen? Het probleem is dat deze visie plausibeler klinkt om een of andere geschifte reden. Het lege, zachte Niets is voor mij de enige concurrentie met deze onheilspellende visie. Gewoon dat van voor de geboorte: rien et pas plus.
Als ik kon kiezen, zou ik blindelings naar dit vorige wijzen, maar na twee keer denken, viel mijn oog op de eerst onzichtbare voordelen van dat afschrikwekkende, Nietzscheaanse monster. Opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw je vettig haar wassen, betekent ook opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw over dat tropische strand met aan de horizon die zwoele zonsondergang wandelen, chocolade mengen met koffie, de eerste Harry Potter lezen,… Evenzeer als het leed en de draling des tijds hun terugkeer kennen, is de wederom van al het grote en kleine geluk. Dat is toch een reden tot vieren! Dit vergroot de aanlokkelijkheid van het demonische voorstel aanzienlijk, zonder komaf te maken met dat dodelijke aspect; we kunnen onze fouten niet rechtzetten. De meerderheid wil zijn leven gaarne overdoen, ook ik, om alles anders te doen dan nu. Het klad voor het leven is het leven zelf. Het beeld dat we nu zoekend schetsen, is het eeuwige beeld, we schetsen het al tijdloos lang en kunnen niet buiten de lijntjes kleuren. Hoe kunnen we dan in godsnaam een kunstwerk van het leven maken als we geen gom hebben, geen leeg blad, als we steeds van nul beginnen en ons bestaan opbouwen volgens een voorbestemde bouwtekening? Dit is de grootte steek, dat mijn eigen domheid nooit met inzicht betaald kan worden. Het verzekert de terugkeer van het geluk, maar is dat laatste genoeg? In feite moeten we een weegschaal maken, willen we niet elke luttele nietigheid afwegen tegenover de andere. Het eindresultaat valt bij mij op een positief overgewicht. Of ik het kan aanvaarden of zelfs van deze visie kan gaan houden –de beruchte amor fati-, of ik mijn gevangenis als thuis kan bekijken en op die manier van het gevangeniswezen kan ontdoen, dat eist een bijna bovenmenselijke übermenschheid die ik niet bezit. Onvoorwaardelijk van elke miniseconde houden en niet slechts van delen van dit wereldje, is een karaktertrek die ik me niet voorhoud te beheersen.
Gelijk aan de bewering van de filosoof is het noodzakelijk in acht te nemen dat dit duistere besef een stempel op al mijn doen en laten zou drukken als ik er fundamenteel in zou geloven. Doe het nu en doe het goed! Ik zou niet van mijn leven kunnen genieten en met angst leven en dat ontelbare malen. Of misschien leef ik gewoon in de herhaling, dus wat maakt het uit, mijn keuze ligt vastgeschroefd.
Als ik voor mijn ontdekking in onwetendheid leef en daarna erin slaag de confrontatie op te bergen en naar gelang uit de kast te halen, dan maakt de eeuwige herhaling niet uit voor mij. Wat niet weet (of wat uit opzet vergeet), wat niet deert. Misschien verdwijnt de gevangenis een beetje, wanneer ik er lang genoeg niet naar kijk. De waarheid niet vinden of eenmaal gevonden, niet aanvaarden is een pijnlijk onvolkomen oplossing. Het is het enige alternatief wat ik mezelf kan aanbieden, zolang ik geen waarheid en aanvaarding vind.
Blijven raden en denken is de sleutel die ik zelf moeizaam zal moeten gieten. Enkel deze verleent toegang tot een rust. In de tussentijd positief gewicht in de weegschaal blijven leggen in alle mogelijke vormen en kleuren en de pracht bevrijden uit alle dingen, die de kracht tot eeuwige terugkeer van hetzelfde van een demonenvonnis in een engelenheilsboodschap transformeert, zelfs als ik niet in het definitieve antwoord slaag.

21:37 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (5) | Tags: nietzsche, eeuwige terugkeer, demon |  Facebook |

Commentaren

Hallo
je website is heel boeiend.
Maar wie ben jij eigenlijk, wie heeft dit gemaakt?

Gepost door: ????? | 15-02-10

Dankjewel!
De enige info die ik over mezelf verschaf, staat bovenaan te lezen. Mijn naam is Virginia, ik ben 17, woon in België en ik schrijf en lees graag. Voor de rest uit ik mijn gedachten in de artikels. Dat is al persoonlijk genoeg en om mijn schrijfsels te begrijpen, heb je mijn adres niet nodig ;)

Groetjes

Gepost door: Virginia | 15-02-10

Virginia mijn meisje, in één of andere vlaag van rariteit besloot ik is naar jouw blog te komen. Ik-die absoluut geen verstand heeft van deze zaken-las jouw allereerst blog en dacht: "hum, schattig, maar dat niveau kan ik ook aan hoor, ik kan nog volgen, hippiejee!" Tot ik door had dat jij dit 5 jaar geleden schreef... De blog hierboven is gewoon prachtig, aartsverschrikkelijk moeilijke taal, e.d. Uw taalgebruik is precies van een filosoof i.p.v. mijn virginiatje...
En je hebt het mooi samengevat, de gedachte over de terugkeer van hetzelfde. Eerlijk gezegd heb ik geen problemen mee met die terugkeer, want je weet toch niet dat het terugkomt. Het dwingt je alleen nu te leven en alles te grijpen wat op je afkomt. Dat kan ik natuurlijk alleen maar toejuichen. Als ik elke keer datzelfde moment van schaamte moet verdragen, so be it, de gelukkige momenten wegen toch door. (hum, ik denk dat ik gwn gelukkig ben op dit moment)
Afijn meisje, ge kunt echt supergoed schrijven!
xxx den Elin

Gepost door: Eline | 20-02-10

Eline, zo'n commentaar tovert dadelijk een brede glimlach van oor tot oor op mijn gezicht. Dankjewel! Dit is een van de weinige artikels die ik ook -ego, kuch kuch- goed vind van mezelf. Hij is geschreven in een schrijfaanval die ik niet vaak tegenkom.
Weet je nog dat moment in de bus in Rome op weg naar de luchthaven voor onze terugvlucht? Weet je nog dat ik toen zei ''nu klinkt de eeuwige terugkeer als iets heel moois'' en jij knikte en ik een soort opluchting op uw gezicht leek waar te nemen?
Dat was voor mij een van de weinige momenten waarop ik werkelijk hoopte dat dit gedachtenexperiment werkelijkheid was en een eeuwige exacte herhaling mij een hemelse beloning leek.
Nogmaals heel veel danku's voor uw onvoorwaardelijke vriendschap!

Gepost door: Virginia Liberton | 19-05-11

Hey V,
Het slot zegt voor mij heel veel: van een demonenvonnis naar een engelenheilsboodschap transformeren. En als wij mensen niet slagen in "het definitieve antwoord", is dat allicht niet toevallig en heel OK...

L' grts, Mc J

Gepost door: McJaco | 20-05-11

De commentaren zijn gesloten.