28-02-10

Liefde: ach nee!

eat-my-love-300x300

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ja, de liefde,... Ik heb dit onderwerp lang geweerd uit mijn eindeloos lijkende serie artikels. Ik moet bekennen dat ik het stiekem verafschuw, daar ik er niets aan kan toevoegen, er niets nuttigs of ademloos over kan zeggen. Mijn enige ''oplossing'' is het quoteren van andere geliefden en verliefden in hun seconden van extatische klaarheid. Een woord waardoor je pen boven je blad blijft hangen is sowieso de allergrootste doodsangst van ieder die gek genoeg is om een pen vast te nemen.
Soms voel ik me zoals een drugsverslaafde -al kan ik het niet toetsen aan de ervaring- die zijn heroïne niet te pakken krijgt; mijn pen hangt stil en er is een gevoel dat bonkt en barst en schreeuwt in een vloedgolf, maar de onmogelijkheid het witte blad in te ruilen voor volle woorden, een prachtige ontlading van de kortsluiting, drijft mij recht de waanzin in. Misschien is het net die foutmelding in het systeem die mijn pen laat stildrijven boven het blad.
Ik weet niet meer over liefde dan ieder die haar machtige greep ooit voelde. Ik weet dat er honderden varianten zijn van wat in feite allemaal hetzelfde verbeeldt. Voor een keer was ik het met de vorige paus eens en luisterde ik naar zijn mompelende, oude woorden toen hij sprak: ''In onze tijden is er te veel aandacht voor eros en te weinig voor caritas.'' Ik snapte zijn punt. Vaak spreekt men over liefde met als enige betekenis romantische zin, hoewel dat universele woord beperken een schandelijke wandaad is. De liefde voor je vrienden, kinderen, goudvis en ijsjes dienen minstens even hoog beschouwd te worden. Aangezien deze varianten weinig problemen en voor het merendeel heerlijkheden en heldendaden oproepen, worden ze als probleemloos beschreven. Ze vallen meestal onder de categorie ''wederzijds'' en brengen een rust op en geen storm van hormonaal gestuurde emotie, wat het geval is bij die vervloekte verliefdheid.
Evenmin daar heb ik jullie weinig bij te brengen; ik voel het soms, ik weet het altijd, maar wat heb ik eraan te zeggen; nada. De taal schiet tekort voor wat door sluimert en ronselt. Spaarzaam genoeg vind ik uiting, altijd blijft die onvolkomen en imperfect. Ik heb geen theorie, geen verklaring of dan ook maar een besluit over ''Love''. Uit onbekende bron vernam ik dat wanneer verliefd, je lichaam stoffen produceert met eenzelfde effect als cocaïne. Wat je aan dat weetje hebt? Mij moet je het niet vragen.
Hieronder volgen een paar wanhopige imperfecties van dit zieltje en daarna komen de grote der aarde spreken waarbij we knikken onder het lezen. Het is brillanter dan geniaal wanneer men de vaardigheid heeft uit te drukken voor anderen wat zei nu precies in woorden voelen.



Mijn creaties:


De verloren vete.

Nog nooit vocht ik tegen liefde
De meester van mensen martelde me
Beken!
Maar ik zwijg met doorpijld hart
En lieg zo lang
Tot leugen waarheid wordt
En liep zo lang
Tot een masker mijn gezicht is
Nu ben je mijn geschiedenis.


Roulette.
Niemand verplicht het ons.
Geduld is een vuile zaak
Als we, wat uren van liefde zouden kunnen zijn, verspillen met wikken en wegen
met steels blikken
met schalkse grapjes
met nutteloze vragen
je kan me gestolen worden


Amor.
amor
vraagt mij
een hartvormig
kruis
en pijn
ja

amor
ze sleet en jij
klauwt aan
haar sleep
in je eigen bloed

amor
zo is het beeld
van wat je wurgt


In het volgende bericht volgen de waarheden van anderen.

Veel liefs!

22:51 Gepost door Virginia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |