16-05-11

De liniaal van de juistheid.

measure.jpg

 

Kent u dat voorval? U bent zo een van die brave middelbare burgers of jonge, nog naïeve idealisten die om de een van de honderden gerechtigde of ingestampte redenen besluit om een groene auto te kopen. Of een andere moralistische maatregel in uw leven te integreren. Keuze staat hierin altijd vrij. U stort uzelf met kinderlijk enthousiasme op uw Jesusdaad en toch stuit u vanaf de eerste klinker waarmee u het heugelijke feit meedeelt aan een soortgenoot op een onverbiddelijke muur van verzet. 

‘’Maar alee, Jos, denkt ge nu echt dat uwen auto iets gaat veranderen aan het klimaat. Terstond, der is ni veel subsidie op en zoiets kost geld. Waar kunt ge die biobrandstof nu krijgen? Die modellen zijn ook ni zo mooi, he… Koopt toch nen mooien BMW met da geld, joenge, ge hebt der voor iet voor gewerkt.’’ 

En deze cynist blijkt geen eenzame zonderling te zijn, meer zelfs, uw omgeving zit er vol van. 

Nog erger: u ondervindt dit niet enkel iedere keer u een mede-enthousiasteling probeert te ontdekken, maar ook bij iedere karma-update die u betoogt; een goed doel steunen, vrijwilligerswerk, sport, gezonder eten, afval piekfijn sorteren, uw uitstoot verminderen,… 

De harde kritiek luidt nochtans iedere keer dezelfde; hoe u eigenlijk uw tijd, geld en moeite in een nutteloze bezigheidstherapie steekt aangezien uw microdaad noch landelijk, noch globaal een pico mierendrol aan verschil zal maken. Daarbij hebt u hoogst waarschijnlijk niet de juiste competenties om te slagen en bent u dus gedoemd hopeloos te falen met als gevolg dat u depressief en uitgeput terug zal moeten vervallen in uw oude gewoonten. Waarom dan die overtollige cirkelbeweging maken? 

Meestal vindt deze belezing plaats in lagere school bewoording voortreffelijk geïllustreerd met een lichaamstaal die zelfs een blinde vertaalt in ‘’Ha, loser!’’. 

Voordat u goed en wel uw doel en plan hebt uitgezet, wordt u na een luttel zinnetje onderbroken en volgt een preek die niet moet onderdoen voor degenen waarmee men vroeger bekeerlingen overtuigde van het feit dat de Herder weldegelijk ook hun redder was. 

U buigt het hoofd en betuigt spijt aan wie denkt uw meerdere te zijn voor uw torenhoge hubris. Met de mond vol tanden kijkt u met puppieogen opnieuw uw prachtige plannetjes door. Niet dat u schuimbekkende massa’s verwachtte als u actie ondernomen had, maar deze aftandse kritiek; nein, danke schön. 

Ik smeek u; laat al deze knarsentandende jaloezie geen haartje verschil maken in uw stralend bezieling! Die ‘’goede raad van Tante Kaat’’ is niets minder dan je reinste afgunst omdat men zich pijnlijk bewust is van het eigen onvermogen en falen van moed om zelf de Barmhartige Samaritaan te (willen) spelen.

Indien u echt waardevolle beraadslagingen wenst, wend u dan tot uw dierbaarste ‘’circle of trust’’; die paar familieleden en dat paar zielsvrienden die u met uw leven zou toevertrouwen. Zij zullen uw heldere straatlamp zijn op de weg naar uw opzet, de vingers om uw ogen wijd open te sperren op zoek naar hindernissen en nooit tegendraads gewicht spelen bovenop uw lasten. 

Maar hoe rekent u dan toch af met die hordes aan lastigaards? 

Hiertoe introduceer ik met trots: de liniaal van de juistheid. Vanaf vandaag gratis verkrijgbaar bij het kant-en-klare pakket mondigheid met retorisch fundament. Ik zal dit vrij abstracte bedenksel even in een strakkere denkvorm gieten met een exempla gratia. 

Sinds een maand of zeven behoor ik tot de soort der koppige, niet half-half (‘’ik eet nog wel kip!’’) vegetariërs. Deze morele keuze staat niet op mijn voorhoofd getatoeëerd en ik haat moraalridders die hun zelfverklaarde zaligheid van de daken schreeuwen en eenieder veroordelen die niet tot hetzelfde heilige huisje bidt. Nochtans vragen begrijpelijkerwijze heel wat personen waarom ik een ‘’veggie’’ wezen ben geworden. Ik moet bekennen dat ik mijn voorgemaalde uitleg zelf al protserig vind klinken; plus het feit dat mijn beslissing op staande voet penibel in bewoordingen te gieten is. 

Hoewel een majoriteit met (voorzichtige) lof of bewondering reageert, slaat ook hier een onzeker deel af op de weg van de tomeloze afkeuring. Of ze hun bezwaar nu uiten omdat ze vrezen dat ik op hen neerkijk en dan maar besluiten om mijn berispende blik voor te zijn met een eigen blik van veroordeling, of ze decideren dat ik te ver ben afgedwaald op het pad van de ketterij van onze gehaktballencultuur, dat blijft mij weleens in het gewisse. 

Desalniettemin, de commentaar ijlt altijd hetzelfde: vleeseten is natuurlijk en noodzakelijk (als trouwe volger van mijn blog weet u dat ik dit argument dadelijk neerkogel), planten leven toch ook, men gaat niet stoppen met dieren dood te maken, vlees is lekker en vleesvervangers (een geheeld foute naam naar mijn mening) zijn vies, het vlees ligt al in de winkel dus dan kan je het best kopen, legkippen worden ook geslacht, ik ben toch geen konijn (moordneigingen!) enzovoort … De molen draait rond en rond en uiteindelijk blijft er geen spaander heel van mijn ‘’meat = murder’’ parabel. 

Je zou terstond vermoeden dat mijn vals gestudeerde, carnivore medemens heel wat beter ingelicht is over de niet-vleesetende hippies dan de geitenwollensokkenmens zelf. 

‘’For the record’’: ik vind het geweldig als mijn mede-eters mij met nieuwsgierige vragen bestoken of een onderbouwde opmerking aanzwieren en mij daadwerkelijk de kans geven om te responderen. Het is het mij de grond in drilboren, terwijl hun IQ lager is dan dat van het edele varken, waar ik gebalde vuisten van krijg. 

Het primaire defensiewapen is het onverbolgen negeren. Wanneer men in de toon van de vraagsteller geen spoortje oprechtheid ruikt, laat men de woordenwisselingzoeker best professioneel links liggen. Ikzelf spaar mijn energieopslag gaarne voor heugelijker en dringendere zaken. 

Indien men geen kans op ontsnappen gunt en tot weerklank dwingt, is er de optie om de questionnaire terug te kaatsen. ‘’Wat denk JIJ dat mijn motivaties zijn?’’ Aangezien de potentiële aanklager uw reactie al voorgevormd heeft, kan je hem maar beter zijn gang laten gaan en braaf knikken. 

Het tweede toevluchtsoord is een  tornado van een wervelwindstorm aan terugkaatsing indien u in het kleinste hoekje gedreven wordt. Hoogst amusant: men zal u nooit meer tot een woordenduel uitdagen! Laat uw verwrongen, onderhuidse woede als een einde-der-tijdentsunami over uw opponent spoelen! Spui uw opgekropte wrok en spuug hem recht in het gezicht, bonkende vuisten ahoi! Het wil niet zeggen omdat hij zo onzeker of onmachtig is om een sprenkeltje deugd op tafel te gooien dat u uw gevoel van goedheid niet mag volgen! Omdat u een pietluttig, onschuldig ideaaltje nastreeft zonder iemand kwaad te berokkenen, geeft dit hem niet het recht om u te willen ontmaskeren als een schijnbare megahypocriet! Niet daar u verder zit op de liniaal van de juistheid, geeft hem de permissie om u ervan te beschuldigen dat u niet reeds het eindpunt hebt bereikt! Want als hij, de grote sceptische criticaster, zijn goddelijk oordeel voor een seconde op zichzelf zou richten, zou hij zwijgend ontdekken dat hijzelf nog niet eens resideert aan het begin van deze metende en wetende meetlat! 

Paradoxaal genoeg worden collectief slechts twee posities op de lat aanvaard. Laat mij dit illustreren voor gezondheid: of u resideert aan het nulpunt en rookt dat de kettingroker in het niets vervalt, zuipt als een zwijn en roept ‘’over mijn lijk’’ naar elk gezondheidsadvies. Of, u plakt aan het eindpunt en kweekt uw eigen groenten in een serre, raakt de zware metalengevulde krantdrukinkt niet aan en bidt tot Asklepios. 

De middenmoot ergens daartussen moet niet hopen op aanvaarding omdat een middenweg willen vinden getuigd van een zogezegde compromistische houding, maar ook van durf om verder naar een hoger ‘’niveau’’ op te willen schuiven en durf wordt als uitdagend beschouwd. 

De tweede tegenstrijdigheid is dat de ‘’ gezondheid, m’n kloten’’- positie soms een hogere mate van appreciatie opwekt dan de ‘’biologisch ondergoed rocks!’’-rang. Logischerwijze eigenlijk, want dan hebben uw medeburgers de kans zich aan u te spiegelen en daar een positief cijfer voor de ontvangen. Verder bent u natuurlijk de belichaming van de oermens; u ontkent uw instincten niet, u ‘’geniet ten volle’’ van uw leven: ‘’apres nous le déluge!’’ 

Bijkomend is men vanzelfsprekend geen doorwinterde fan van uw ogenschijnlijk belerend gezwets over fruit en wordt uw medebroeder zich pijnlijk bewust van de eigenste positie op de ladder vanwaar men zich inferieur naar beneden geschopt voelt door uw energiemeter. 

In conclusie wil ik u er hartelijk aan herinneren dat de valkuil van de moraalridder groot is en een genomen risico bij welke doorgevoerde overtuiging dan ook. Maak uw deugden nooit irritant en hooghartig, want dan transformeren ze vlug in huichelachtigheid. Zo u streng bent met uzelf, wees dan niet strikt met uw kameraden. Vice versa, behoed u evenzeer: gelijk u de mantel van ethiek heb laten vallen, veins niet dat u hem terug draagt wanneer uw naaste hem driftig tracht aan te passen. 


''We have, in fact, two kinds of morality side by side:

one which we preach but do not practice, and another which we practice but seldom preach. ''

- Bertrand Russell 


14:32 Gepost door Virginia in Filosofie, Gedachtenspinsels | Permalink | Commentaren (3) | Tags: lineaal, moraal, juistheid |  Facebook |

Commentaren

Zeer aangenaam om gelijkgezinden te lezen. Het is typisch menselijk om in een valse dichotomie te vervallen: vlees of geen vlees. Ik ben zelf 'flexitariër'. In mijn geval wil dat zeggen dat ik zelf geen vlees koop of klaarmaak. Al lijkt dit mij, als ik erover nadenk, een zeer goed initiatief, toch wordt dit vaak niet begrepen en beschouwd als een zwakke vegetariër. Desalniettemin hangt mijn mantel van ethiek nog niet aan de haak. Integendeel. En aan je stuk te lezen die van jou ook niet.

Met dank

Gepost door: LB | 31-05-11

Ik zal terugkomen, lees mijn blog ook eens,
www.olivier.hufkens2000.be
Ben ingeschreven op uw nieuwsbrief !

Gepost door: Hufkens2000 | 16-12-11

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: serrurier paris | 24-02-15

De commentaren zijn gesloten.